20 Temmuz 2015 Pazartesi




Oturmuşum iskelede
sarmış keder
ve 
en çok da umut 
şarapnel parçaları geçiyor yanımdan,
kan damlıyor yanağıma.

Bir yandan, denizin tuzu vuruyor 
dalgaları acıtıyor ruhumu, 
buğulu çıkıyor kırgın sesim
tutuyorum çocuğumun elini.

Yana düşmüş elinde, 
kırık oyuncak parçası,
kapanmış gözleri
kırık düşler dolu diğer eli.

Sevindirmek istedim bir çocuğu,
yol olmak istedim umuda
yürüsün diye canlar yanımda.

Çocuklarını, masum, güzel...
direnen çocuklarını, 
katlederken çirkin suratları karanlığın,
bir mum olmak istedim, bir mum
kendiyle aydınlatan karanlığı..

Aydınlık vuruyor saçlarına,
batırmak istediğiniz o gün
doğuyor Suruç'dan.

İşte bu yüzden,
yollara düştüğü için gülmeyi bilen çocuklar,
ve ellerinde oyuncak taşırken
ölmeyi bilen çocuklar...
battığı yerden değil güneş,
doğacak, Çocukların gülen gözlerinden

20 Temmuz 2015