14 Temmuz 2015 Salı


GÖÇMEN

Ayıptı, yasaktı söz söylemek
Kılıç yarasıydı dilden çıkan.
Dikiş tutmaz, sızardı kan
Bir devrandı bir türlü dönmeyen.

Parklar oldu yurdum
Okul bahçeleri, soğuk örtüleri çakılın
Bir umutla çıkardım yola
Mezarım derin mavilerin.

Kardeş kanı dökülürdü yurdumda
Kesik başlar serilirdi yoluma
Bir umut der giderdim
Kainat durdu karşımda.

Açım, bitabım yorgunum…
Kadınlığımı, kızlığımı satarım
Bir lokma umut derim karşılığında
Ekmek parası değil aldığım.

Aç, kaçak geldimse karşına
Tavuğumu bıraktım, koyunumu saldıysam
Tutmaz kilitler vurduysam evime
Çevir beni, giderim kendi yurduma.

Yandığım ateştir yakacak seni de
Döktüğüm yaştır ağlatacak seni de
Geçerken derin maviliklerinden
Düştüğüm sudur boğacak seni de.

Bir lokmalık yer var mı
Sofranızda bana da?…